|
Geschreven door Hans
|
|
woensdag, 07 november 2007 00:00 |
Deze week ben ik enkele dagen te gast bij familie in Tirana. Zo heb ik de mogelijkheid om de Albanese hoofdstad beter te leren kennen.
In enkele woorden zal dat niet lukken. Als je een samenvatting zou willen maken, kan je alvast zeggen dat deze metropool vele gezichten heeft, al is dit wellicht een cliche dat voor vele hoofdsteden toepasselijk zal zijn...
De verkeerschaos is alvast even gigantisch als in de rest van Albanie en dat is nog een understatement. Alleen gespecialiseerde chauffeurs die op milimeter kunnen rijden, overleven deze jungle zonder kleerscheuren. Avontuur gegarandeerd...
De wijken waarin overheidsgebouwen en diplomatieke posten gevestigd zijn, worden dagelijks gereinigd en zijn 24/24 u voorzien van elektriciteit en water. Dit in tegenstelling tot de andere wijken.
Bij de bevolking heerst een zekere gelatenheid over deze schande, al zijn er organisaties als MJAFT die hiertegen blijven protesteren.
Voor veel kleine handelaars is deze gebrekkige infrastruktuur zeer moeilijk: vaak moeten ze zich meer dan 6 uur per dag behelpen met generatoren en batterijen (ik durf me de ecologische gevolgen niet voor te stellen).
De hartelijkheid en beleefdheid van de Albanese bevolking is legendarisch, al moet ik dit een beetje corrigeren: ambtenaren en ordehandhavers hebben vaak nog een archaische mentaliteit (uit de dictatoriele periode): onbeleefd, boertig, en misbruikmakend van een machtspositie...
De wegeninfrastruktuur is hier in het centrum redelijk, al zijn de voetpaden bijvoorbeeld gevaarlijk: open rioleringen, losliggende stenen, plassen, afval, je waant je soms op een hindernissenparcours.
Nogal wat straten hebben een naam, maar in de meeste adressen wordt verwezen naar een opvallend gebouw in de buurt.
En de gebouwen kunnen hier nogal opvallen: vaak zijn ze felgekleurd en dragen ze de naam van de sponsor die de grootste (licht-)reklame installeerde.
Het is me een raadsel hoe sommige mensen hier overleven: huurprijzen zijn hier extreem hoog en de lonen laag: een bediende verdient amper 250 euro per maand, het kan bijgevolg niet anders dat hier een bijzonder groot "zwart" circuit is.
De strijd om te overleven, zo noemde iemand het, toen een kindje van nog geen 8 jaar zich met een flesje water tussen de auto's waagde om de achteruitkijkspiegels te reinigen...
|
Weblogs 
