Albanië deelt met Moldavië een weinig benijdenswaardige laatste plaats in de tabellen van de Europese economische markten. Nochtans is het land aan een indrukwekkende come-back bezig: overal wordt gebouwd en dat is toch meestal een goed teken.

Het land beschikt bovendien over delfstoffen zoals olie, koper, chroom en bauxiet.

Van de industriële ontwikkeling die het land onder het dictatorschap van Hoxha doormaakte, blijft helaas niet veel meer over. Tientallen textielfabrieken (o.a. van Chinese makelij), en andere industriële gebouwen bevinden zich in hopeloos verval en zijn trieste getuigen van een mislukte industriële revolutie.

Het shock-effect dat het land onderging na de overstap van het communistische regime naar een vrije markteconomie, bezorgde Albanië in 1997 een serieuze kater toen het piramide-spaarsysteem in duigen viel. Honderdduizenden mensen verloren toen hun zuur verdiende spaarcenten en de chaos die hierop volgde, veroorzaakte de zinloze dood van velen.

Land- en tuinbouw en de hiermee gepaard gaande handel vormen nog steeds de belangrijkste tewerkstelling voor de meeste Albanezen. Maar er is een duidelijke groei merkbaar in de dienstensector: de zakelijke mogelijkheden in de toeristische sector beginnen aan een duidelijke opmars. Getuige hiervan zijn onder andere de tientallen bouwwerven langs de Albanese kusten, maar ook de inspanningen van het Ministerie voor Toerisme voor de opmaak van een website en de uitgave van toeristische gidsen. Momenteel zijn het vooral de buitenlandse Albanezen die hiervan gebruik maken, maar de eerste stappen naar de West-Europese toerist worden momenteel gezet.

De tijden van rantsoenen en beperkte beleveringen zijn gelukkig voorbij: alles is (voor wie het geld ervoor heeft) in Albanië te koop en te vinden. Italië en Griekenland zijn de twee belangrijkste handelspartners en de havens van Durrës en Vlorë vormen dan ook twee belangrijke economische centra in het land.

Het gebrek aan buitenlandse investeringen in de industriële sector vormen momenteel nog een ernstig obstakel voor de evolutie van de economie. Politieke instabiliteit, corruptie en een gebrekkige wegen- en electriciteitsinfrastructuur zijn eveneens factoren die een definitieve economische doorbraak verhinderen.

Toekomstperspectieven zijn zeker te vinden in een betere organisatie van de landbouw en de hiermee gepaard gaande verwerkings-en verpakkingsindustrie. En ook de uitbouw van een duurzaam toerisme, met respect voor de natuur en culturele eigenheid, kan een troef zijn bij de economische ontwikkeling van het land.

Enkele cijfers om over na te denken: het pensioen van een gemiddelde Albanees met een voltijdse carrière bedraagt momenteel zo'n 100 € per maand; een ingenieur of een dokter-specialist verbonden aan een ziekenhuis, verdient ongeveer 240 € per maand...